Κείμενα Φυσικής και άλλα Θέματα ....

  Στο ρέμα που περνά δίπλα από το σπίτι στο χωριό, νάσου άκακα πλασματάκια με παράξενες μορφές που φοβούνται εμάς πιο πολύ από όσο φοβόμαστε εμείς αυτά και που θέλουν να τα χαϊδέψουμε σα δικά μας. Φωτίζουν τη νύχτα ξέχωρα με τη ζωή τους και ξαναδίνοντάς την μας πίσω με χιλιάδες γραμμές φεγγαριού, γέρνουν δίπλα μας το κεφαλάκι τους ως διαφορετική ματιά στη δικιά μας ζωή. Κουβαλάνε θρύλους παλιούς. Θρύλους που γέννησαν τα νερά και μύθους που έφεραν οι νεράιδες από κει που οι ματιές γίνονται ικανές να δούνε το ένα, το ξεχωριστό. Πλασματάκια ενός ασήμαντου ρέματος έτοιμα να σου διηγηθούν χίλια διαφορετικά, αρκεί να τα λογαριάσεις ως όμορφα κομμάτια του Κόσμου μας. Πώς αλλιώς μπορεί η νύχτα να δώσει το τόσο φως της, εκτός μέσα από τα πλασματάκια της που ζούνε δίπλα μας, ακόμη και στις πιο ασήμαντες σκιές της; Όμως μη ζηλέψει η μέρα φοβάμαι... Αλλά μετά σκέφτομαι, γιατί να το κάνει; Αφού η μέρα έχει πάντα τόσα πουλιά που πάνε σε άλλα μέρη με τα χρώματα του Ήλιου δίπλα του...

  Ανήμερα Αγίου Κωνσταντίνου και πάω να ευχηθώ στους κοντινούς. Κλείνω την εξώπορτα στην Φιλαδελφείας και πιάνω με δυο βήματα τη Δορυλαίου (Νέα Ιωνία Μαγνησίας)   - Χρόνια πολλά θεία Κωστούλα   -Σε ευχαριστώ αγοράκι μου.   - Να τα κατοστήσεις θεία Κωστούλα   - Μα είμαι ήδη 103 χρονών   (Ώρε, λέω μέσα μου... Μαλ@κι@α είπα )   - Λάθος θεία.... Μπέρδεψα τις ευχές   - Δεν πειράζει. Λες άλλη φορά άλλη ευχή.. Έλα μέσα να σου δώσω να φας γεμιστό ισλί χρονιάρα μέρα   Μπροστά η θεία, πίσω εγώ. Πηγαίναμε για την κουζίνα να φάω ισλί   - Να γίνεις 200 χρονών θεία.   - Λωλό είσαι; Να γίνω εγώ διακόσια και να σας θάψω όλους και να μείνω πάλι μόνη; Εγώ γεννήθηκα πριν τη Σμύρνη...   (Ώρε, λέω μέσα μου... Ξαναείπα μαλα@κι...)   - Τι να σου ευχηθώ θεία Κωστούλα;   - Τίποτε γιατί ό,τι και να πεις θα είναι μ@λακ....   - Διαβάζεις σκέψεις θεία;     Σάββατο 28 Σεπ...

  Σήμερα ο απογευματινός ήλιος χρύσωνε το Πήλιο. Οι Κένταυροι κάλπαζαν στα γνωστά τους μέρη με τα χιλιάδες ρυάκια και τις όμορφες κατεβασιές και οι νεράιδες ερωτικά στέγνωναν τα μαλλιά τους μετά τη βροχή. Ο Φόλος κοίταζε με αγάπη τη γυναίκα του, όπως πάντα...   Ήταν μια συνηθισμένη μέρα για όλους τους θρύλους που γέννησαν τα δασιά και τα νερά του πανέμορφου Πήλιου. Σκέφτηκα ότι τα υπόλοιπα που μας βαραίνουν είναι μιζέριες και κακοτεχνίες ανθρώπων Έκλεισα λοιπόν τα αυτιά μου στις βρισιές και τις κατάρες και πήρα τα μάτια μου μακριά από τις θλιβερές εικόνες που προκαλέσαμε εμείς οι ανθρώποι.  Ήθελα πιο πολύ να ακούσω τον καλπασμό του Χείρωνα και το πουλί που με γλυκό κελάδημα αποχαιρετούσε το φως καθώς λιγόστευε.  Αύριο ο Ήλιος θα είναι πολύ πιο λαμπερός πάνω από το όμορφο βουνό μας. Και το όνειρο θα είναι πιο φωτεινό...     Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου 2023